ارتباط زخم پای دیابتی و مرگ زودرس

 شواهد ومدارکی دردست است که نشان می دهد زخم پای دیابتی  با خطر مرگ زودرس مرتبط است.

 دیابت  یک عامل خطر تعیین شده برای مرگ به چندین دلیل می باشد که از جمله می توان به بیماری  ایسکمیک قلبی، بیماری کلیوی، بیماریهای عفونی و چندین نوع سرطان اشاره کرد.

 برآوردی که براساس آنالیز123205 موردمرگ در بین  820200 نفر انجام شد، نشان می دهد نسبت خطر تنظیم شده (adjusted hazard ratio) برای مرگ به هر دلیلی در افراد دیابتی در مقایسه با افراد غیردیابتی  برابر با 1.80است (فاصله اطمینان  95 درصد).

یک فرا بررسی (متاآنالیز) از 3619 مرگ در میان افراد دیابتی که دارای سابقه ی زخم پای دیابتی هستند، نشان می دهد خطر نسبی مرگ  بر اثر همه ی  دلایل در میان  این بیماران  برابر با 1.89است. این ارتباط دانشمندان را بر آن داشت  که برای  ارزیابی  تفاوت درمرگ و میر کلی و نحوه ی مرگ در میان افراد بالغ دیابتی، بخصوص درافرادی که دارای  سابقه ی  زخم پای دیابتی (DFU) هستند، نسبت به افراد دیابتی که به زخم  پای دیابتی مبتلا  نیستند، مطالعات  بیشتری را انجام دهند.

مطالعه ای گذشته نگر بروی بیمارانی که به کلینیک زخم پای دیابتی در فاصله ی زمانی ژانویه ی 2009 تا دسامبر 2010 درانگلستان مراجعه نموده بودند، انجام گردید. به عنوان بخشی از مراقبت های ثابت در انگلستان، همه ی بیماران  مبتلا  به زخم پا بعد از مراجعه به مراکز دیابت به کلینیکهای ثانویه ی مراقبت از زخم پا ارجاع داده می شوند. دراین کلینیکها تیمهایی متشکل از پزشکان در چندین رشته از جمله پزشک دیابت، میکروبیولوژیست، جراح عروق ومتخصص پا بر روند  بهبود زخم پای این افراد مدیریت می کنند. بیمارانی که به این مراکز مراجعه می کنند بطور منظم بصورت هفتگی  تا زمان بهبود عفونت معاینه و رسیدگی می شوند.

در این مطالعه  بیماران  مبتلا به  زخم پای  دیابتی و بیماران گروه کنترل درطول مدت تحقیق به کلینیک دیابت مراجعه و برای بهینه سازی مقدار قند خون و مدیریت هر گونه عارضه ی ثانویه ای دوبار درسال  ویزیت  شدند.

علل مرگ ومیر  بر اساس  بررسی گواهی  فوت بیماران  که در پرونده ی بیمارستانی آنها گزارش شده است، مشخص گردید. مرگ و میرهای مرتبط با پای دیابتی  بنا به تعریف شامل مرگ ومیرهای مرتبط  با زخم پا(برای مثال عفونت ها) و مرگ  بر اثر عوارض پس از بستری  در بیمارستان یا درظرف 30 روز از ورود به بیمارستان به دلیل  زخم پای دیابتی می باشد.علل مرگ  بر اساس  طبقه بندی  بین المللی بیماری ها ( نهمین چاپ) به دوگروه  CVDخاص  (بیماری قلبی عروقی) ومرگ های غیر CVDطبقه بندی می شود.

ازمیان  869 بیماری که در این تحقیق شرکت  کردند، 436 نفر در گروه دیابتی و 433 نفر درگروه افراد مبتلا به DFUطبقه بندی شدند. مدت زمان  متوسط پیگیری درگروه DFUبرابر با  3.7سال بود  در حالیکه  این زمان  برای افراد دیابتی که به زخم پا مبتلا نبودند برابر  با 3.6سال گزارش شد. ویژگی های پایه بین دو گروه مشابه  بود بجز تعداد بیشتر افراد مذکر که در گروه زخم پای دیابتی حضور داشتند.

بیماران  دارای  زخم پای دیابتی  بیشتر به دیس لیپیدمیا مبتلا بودند  و این افراد  دارای  سابقه ی کشیدن  سیگار بودند اگر چه وجود فشار خون بالا بطور واضحی  در بین دو گروه  با هم تفاوتی نداشت.

میزان مرگ ومیر کلی در گروه دارای  زخم پای دیابتی با  27 درصد  و درگروه افراد دیابتی  بدون  زخم پا 6.4درصد گزارش شد.

در افراد  مبتلا به زخم پای دیابتی  میزان  خطر مرگ بر اثر وقایع  CVDتقریباً 3 برابر افزایش  یافته  بود. خطر مرگ  در مدت  دوسال بر اثر  بیماریهای  قلبی عروقی در گروه DFUبرابر با 3 درصد بود در حالیکه  در بیماران  مبتلا به دیابت بدون زخم پای دیابتی 1 درصد گزارش گردید. خطرات مرتبط با مرگ و میر nonvascularدر گروه DFUبرابر با  15 درصد و در گروه  افراد دیابتی  بدون زخم پا 3 درصد گزارش  شد.

این یافته ها نشان می دهد  که زخم پا با مرگ  زودرس  به همه ی دلایل  مرتبط  است. بطور متوسط  یک فرد مبتلا به دیابت که به زخم پای دیابتی مبتلا شده است حدوداً 3 سال جوانتر از همتایان دیابتی بدون  زخم  پا  جان خود را از دست می دهد. علاوه بر ارتباط DFUومرگ ومیر زود رس که در این تحقیق مشاهده گردید، ارتباط دیابت با  کاهش امید به زندگی موجب کاهش طول عمر دراین  افراد به حدود6 سال می گردد. مکانیزیم های  متعددی ممکن است ارتباط DFUو افزایش مرگ ومیر کلی را توضیح  دهند، زخم فعال در ایجاد پاسخ های بیولوژیک  متعدد که مهمترین  آنها التهاب مزمن است، نقش دارد  و التهاب  نقش مهمی در ایجاد و پیشرفت آترواسکلروز بازی می کند.

 DFUهمچنین با میکروآنژیوپاتی و ماکروآنژیوپاتی ارتباط دارد. بیماری  سرخرگ  محیطی یا PADاز عوامل مستقل  پیش بینی  کننده ی  بیماریهای  قلبی عروقی و مرگ به همه ی دلایل است  که در 50 درصد  از بیماران  مبتلا به DFUمشاهده  می شود. اگر زخم فعال و عوارض التهابی آن به بروز مرگ ومیر کلی کمک می کند، اتخاذ استراتژیهای  پیشگیرانه از ایجاد زخم پای دیابتی  در کاهش خطر مرگ  اولین  اقدامی است  که باید  به آن توجه ویژه  کرد.

 مهمترین  نتایج این تحقیق عبارتند از:

·        میزان  مرگ ومیر کلی در گروه دارای  زخم پای دیابتی و بدون زخم پای دیابتی به ترتیب برابر با 27 و 6 درصد است.

·        افراد دیابتی مبتلا به زخم  پای دیابتی 3 سال جوانتر از همتایان دیابتی خود که به زخم  پا مبتلا نیستند، جان خود را از دست می دهند.

منبع:

 www.diabetesincontrol.com/articles/diabetes-news/16556-association-between-diabetic-foot-ulceration-and-premature-death